De geschiedenis van Qigong

geschiedenis qigong

De geschiedenis van Qigong gaat terug tot ongeveer 5000 jaar. Er waren eerder veel termen aan dit soort oefeningen gegeven, zoals xing-qi (bevordert de circulatie van Qi), fu-qi (neemt Qi), dao-yin (leidt de energiestroom), tui-na (uitademen en inademen), zuo-chan (zittend in meditatie), yang-shen (de geest voeden) en jing-zuo (stilzitten). Pas in 1953, toen Liu Gui-zheng een artikel publiceerde met de titel “Practice on Qigong Therapy“, werd de term Qigong algemeen aanvaard als een formele naam voor dit soort oefeningen.

Aangenomen wordt dat Qigong is ontstaan als een vorm van “remediedansen”, gecreëerd met het oog op genezing en gezondheidsbescherming. Vanwege de langdurige strijd met de natuur, realiseerden de Ouden zich geleidelijk dat lichaamsbewegingen, uitroepen en verschillende manieren van ademen konden helpen om bepaalde lichaamsfuncties bij te stellen. De ontwikkeling van Qigong kan worden onderverdeeld in vier grote periodes zoals hieronder beschreven.

Vóór 206 voor Christus

De periode werd gekenmerkt door de Yi Jing (Boek der Veranderingen c.1122 v.Chr.), Het eerste boek dat werd geïntroduceerd  Qi (vitale energie). Mensen gebruikten het concept van het universum om de natuurwetten uit te leggen, wat in feite de integratie is van de drie natuurlijke energieën van hemel, aarde en mens. Het bestuderen van de relatie tussen deze drie machten was de eerste stap in de ontwikkeling van Qigong. Tijdens de Zhou-dynastie, de oprichter van Taoisme, Lao Zi (geboren in 590 voor Christus), schreef over ademhalingstechnieken in zijn boek Tao De Jing(Klassieker op de deugd van de Tao). De belangstelling voor Qi nam toe in de ontwikkeling van de Chinese geneeskunde, en Qigong werd een van de wortels van de Chinese geneeskunde, evenals concepten zoals  yin en en de vijf elementen.

206 voor Christus – 500 na Christus

Tijdens de Han-dynastie (206 v.Chr. – 220 n.Chr.), werden boeddhistische en meditatiemethoden geïmporteerd uit India, die Qigongbeoefening en meditatie in het religieuze Qigong-tijdperk brachten. De religieuze beoefenaars cultiveerden hun qi tot een dieper niveau, werkten met interne functies van het lichaam en streefden ernaar hun lichaam, geest en geest te beheersen om aan de cyclus van reïncarnatie te ontsnappen.

500 na Christus – 1911 na Christus

During de Liang-dynastie (502-557 n.Chr.), Werd ontdekt dat Qigong kan worden gebruikt voor vechtsportdoeleinden. Er werden veel verschillende stijlen van Qigong opgericht, bijvoorbeeld Taichi Nei Dan (interne elixer) en Shaolin Wai Dan (externe elixer) oefeningen. Later in de  Qing-dynastie (1644 – 1911 AD), werden Qigong-praktijken uit India, Japan en andere landen ook bekend in China vanwege de verbeterde communicatie tussen de landen.

1911 AD – heden

Qigong heeft een hogere prioriteit en snellere ontwikkeling gekregen sinds de oprichting van de  Volksrepubliek China. Medisch personeel en Qigong-meesters hebben zich ingespannen om het populair te maken voor gezondheidsbehoud en ziektepreventie-strategieën. Wetenschappers bestuderen Qigong in termen van fysiologie, biochemie en moderne geneeskunde, wat velen heeft geïnspireerd om de traditie te leren kennen. Selectieve training is nu vervangen door meer open onderwijs en onderzoek.

De vijf tradities

Volgens de historische achtergrond kan Qigong worden ingedeeld in vijf belangrijke tradities; Confucianistische, boeddhistische, taoïstische, medische en vechtsporten. Elke traditie heeft zijn eigen doel en verschillende methoden van training en praktijk. Het volgende is een korte beschrijving van de belangrijkste tradities van Qigong en zijn toepassingen.

TraditieOmschrijving
Medische QigongMedische Qigong benadrukt de vrije stroom en balans van qi (vitale energie) in het lichaam. Het primaire doel is om ziekte te behandelen of een ziekte te genezen. Artsen leren hoe ze de innerlijke Qi kunnen gebruiken voor diagnose en genezing. 
Taoïstische QigongBenadrukt het behoud van het fysieke lichaam en hoge deugdzaamheid. Veel taoïstische Qigong-meesters genoten een lang leven. (3600 benaderingen worden genoemd in de geschiedenis.) 
Boeddhistische QigongStreeft ernaar de geest te bevrijden, deugdzaamheid te cultiveren en verhelderende wijsheid te verkrijgen. Het menselijk lichaam wordt beschouwd als een hulpmiddel om verlichting te bereiken. (84000 benaderingen genoemd in de geschiedenis; meest populaire type Qigong.) 
Confucianistische QigongStreeft naar een hoog moreel karakter en intelligentie. 
Martial Arts QigongTraint het lichaam voor bescherming tegen snijwonden door wapens of aanvallen met de vier ledematen. Het traint het lichaam ook om dodelijke slagen toe te dienen, versterkt met Qi. 

Onder elke grote traditie zijn er verschillende scholen van Qigong die zich hebben ontwikkeld onder de leken. Meesters van de moderne Qigong creëren nog steeds nieuwe vormen. Ondanks zijn esoterische oorsprong is er geen religieus geloof vereist om Qigong te leren. Een persoon kan zich abonneren op een bepaalde school van Qigong, afhankelijk van zijn of haar behoeften. Alle beoefenaars van Qigong zullen enkele gezondheidsvoordelen genieten, maar alleen medische Qigong houdt zich primair bezig met de behandeling van ziekten of aandoeningen.

Tot slot

vijf dieren

In de geschiedenis van de Chinese geneeskunde waren veel van de beroemde Chinese geneeskundigen ook Qigong-meesters. Hua Tuo (141-208 n.Chr.) Bedacht bewegingen die vergelijkbaar waren met de bewegingen van vijf verschillende dieren: de tijger, het hert, de beer, de aap en de vogel. Deze vijf bewegingen van dieren hadden een grote invloed op de ontwikkeling van dynamische Qigong-praktijken. Li Shizhen (1518-1593 AD), een gerenommeerd arts en farmacoloog in de  Ming-dynastie (1368 – 1644 AD), stelt in zijn boek, Qi Jing Ba Mai Kao (A Study on the Eight Extra Channels), dat “de interne condities en de kanalen alleen kunnen worden waargenomen door degenen die de dingen kunnen zien door innerlijke visie.” Dit beroemde proefschrift beschrijft de relatie tussen Qigong en de meridianen. Het boek werd in die tijd een gids voor beginners.

TCM-artsen hebben door de eeuwen heen bijgedragen aan de ontwikkeling van Qigong, waardoor het praktischer en breder toepasbaar is. Het is een van de vier hoofdtakken van TCM, de andere zijn acupunctuur en  moxibustie, therapeutische massage & bone-setting, en kruidengeneeskunde.